ایزو (ISO) چیست؟

ایزو

ایزو (ISO) یا حساسیت سنسور دوربین به نور در کنار سرعت شاتر و دیافراگم سه رکن اساسی عکاسی هستند. قبل از پرداختن به ایزو پیشنهاد می کنم در مورد سرعت شاتر و دیافراگم هم مطالعه کنید.

ایزو
ایزو چیست

ایزو، حساسیت سنسور دوربین به نور است. معمولا در دوربین گوشی ها و دوربین های کامپکت ایزو به صورت اتوماتیک تنظیم می شود. هرچه مقدار ایزو پایین تر باشد،حساسیت سنسور کمتر شده و تصویر ثبت شده تاریک تر خواهد بود و بالعکس.

در واقع ایزو مثل یک ولوم بعد از سنسور است که اطلاعات نوری خروجی از سنسور را با توجه به مقدار آن کم و زیاد می کند. با افزایش ایزو و حساس تر شدن سنسور این امکان برای شما فراهم می شود که بدون استفاده از فلش در محیط های کم نور و شب بتوانید عکس برداری کنید.

شاید فکر کنید که چرا ما همیشه ISO را در بیشترین مقدار قرار نمی دهیم تا هیچ وقت مشکل کمبود نور نداشته باشیم، دلیل ساده است: در ایزوهای بالا تصویر شما با نویز (Noise) همراه می شود.

این مورد یکی از تفاوت های دوربین های حرفه ای و دوربین های آماتوری و موبایل و … است و در واقع دوربینی که در ایزوهای بالاتر، بدون نویز عکس بگیرد قیمت و محبوبیت بیشتری دارد. یکی از معیارهای خرید دوربین برای عکاسان ماکزیمم ایزوی پشتیانی شده توسط سنسور دوربین است.

در عکس زیر می توانید ببینید که یک عکس مشابه با ایزوهای ۱۰۰، ۸۰۰ و ۳۲۰۰ گرفته شده است و نویز تصویر با بیشتر شدن مقدار ایزو افزایش می یابد.

تمامی دوربین ها یک ایزوی پایه (Base ISO) دارند که در واقع کمترین مقدار ایزو است و بالاترین کیفیت و کمترین نویز را تولید می کند. اکثر دوربین های حرفه ای ایزوی پایه ۱۰۰ دارند. مقادیر ایزو با دوبرابر شدن، نوردهی عکس را دوبرابر می کنند و به اصطلاح یک استاپ نور بیشتر می شود.

ایزو معمولا در دوربین ها مقادیر زیر را می گیرند:

ISO 100, 200, 400, 800, 1600, 3200, 6400, …

این اعداد به این معناست که در ایزوی ۸۰۰ دو برابر ایزوی ۴۰۰ نور در خروجی حسگر ثبت خواهد شد.

برای تنظیم دستی درست و دقیق ایزو برای عکس گرفتن نیاز است که با دیافراگم و سرعت شاتر هم آشنا باشید و در نهایت تسلط کامل بر روی مثلت نوردهی در عکاسی داشته باشید.

استفاده از ایزوی پایین

بدیهی است زمانی از ایزوی پایین استفاده می شود که نور ورودی به دوربین بیش از حد باشد. یکی از این موارد زمانی است که از تکنیک شاترباز (سرعت شاتر بسیار کند) استفاده می کنیم. برای مثال در عکس زیر که با ایزوی ۱۰۰ گرفته شده است و سرعت شاتر ۳۰ ثانیه بوده است علاوه بر عدم ایجاد نویز، تنها قسمتی از ماشین ها که در تصویر افتاده است نور آن هاست که باعث شده است مسیر حرکت ماشین ها ثبت شود.

Nikon D5200 @18mm, ISO 100, 30″, f/22
Nikon D5200 @18mm, ISO 100, 30″, f/22

استفاده از ایزوی بالا

زمانی که نور ورودی به دوربین کم است و از طرف دیگر از طریق باز کردن دیافراگم نیز امکان جبران نور کم ورودی نباشد (به عمق میدان زیاد نیاز داشته باشیم) و همچنین به دلیل حرکت سوژه و یا عدم وجود سه پایه امکان کند تر کردن شاتر نیز نباشد، مجبور به افزایش مقدار حساسیت دوربین هستیم.

همچنین در اکثر دوربین ها می توانید از گزینه اتوماتیک (Auto ISO) استفاده کنید. و تنها به تنظیم سرعت شاتر و عدد دیافراگم بپردازید.

در دوربین های حرفه ای یک گزینه برای سقف ISO در حالت اتوماتیک نیز قابل تنظیم است. بصورتی که مثلا شما یکبار ایزو های مختلف دوربینتان را تست می کنید و به این نتیجه می رسید دوربین شما تا ایزوی ۶۴۰۰ عکس های با نویز قابل قبول تحویل می دهد، پس از آن ماکزیموم ایزو را روی ۶۴۰۰ می گذارید و دوربین در حالت ایزوی اتوماتیک هیچکاه از این عدد تجاوز نخواهد کرد.

Click to rate this post!
[Total: 1 Average: 5]

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *